ಸಿರುಗುಪ್ಪ: ನಿಜವಾದ ನಂಬಿಕೆ ಇದ್ದರೆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಶರೀರದಿಂದ (ಅಂಗದಿಂದ) ಎಂದಿಗೂ ಬೇರ್ಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಲಿಂಗ ಜನನದ ಮುಂಚೆಯಿಂದ, ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಮತ್ತು ಮರಣಾನಂತರವೂ ಜೊತೆಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ದೃಢ ನಂಬಿಕೆ ಇರಬೇಕು, ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮಾನವ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಅರ್ಥವಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಶಿವಗಂಗಾ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಮಲಯ ಶಾಂತಮುನಿ ಶಿವಾಚಾರ್ಯರ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೇಳಿದರು.
ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನಿಡುತ್ತಾನೋ, ಆ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಅವನನ್ನು ಭಗವಂತನತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ದಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಭಗವಂತನನ್ನು ತಲುಪಲು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಜ್ಞಾನ, ಕಠಿಣ ತಪಸ್ಸುಗಳಿಗಿಂತ ಅಚಲವಾದ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಭಾವನೆ ಮುಖ್ಯ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಣ್ಣ ನಂಬಿಕೆಯ ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಆ ದೈವೀ ಶಕ್ತಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ನಂಬಿಕೆಯೇ ಭಕ್ತಿಯಾದಾಗ, ಆ ಭಕ್ತಿಯೇ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಭಗವಂತನಿಗೆ ತೀರಾ ಹತ್ತಿರ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ವಿಚಾರಧಾರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಳವಾಗಿದೆ. ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲದೆ ಇರುವವು ಇದು ಮೂಢ ನಂಬಿಕೆ ಎಂದು ಕರೆಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ವೀರಶೈವ ಲಿಂಗಾಯತ ಅಂಗದಲ್ಲಿ ಲಿಂಗವನ್ನು ಇರಿಸಿಕೊಂಡು ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಶಿವ ಪೂಜೆ ಮಾಡ್ತಾನೆ ಎಂದರೆ ಅದು ಮೂಲ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಹೊರತು ಮೂಢ ನಂಬಿಕೆ ಅಲ್ಲ ಎಂದರು.
ವೀರಶೈವ ಲಿಂಗಾಯತ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟಲಿಂಗ ಪೂಜೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಬಾಹ್ಯ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಅಂಗ-ಲಿಂಗ ಸಮರಸ ಹಾಗೂ ಚಿತ್ತೈಕಾಗ್ರತೆಯ ಸಂಕೇತ.ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿ ಲಿಂಗವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿಯೇ ನೆಟ್ಟು (ದೃಷ್ಟಿಯೋಗ) ಮಾಡುವ ಪೂಜೆಯು ಮನಸ್ಸಿನ ಏಕಾಗ್ರತೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಧ್ಯಾನ ಮಾರ್ಗ. ಯಾವುದೇ ಆಚರಣೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ತತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಕೇವಲ ಬಾಹ್ಯವಾಗಿ ನೋಡುವವರಿಗೆ ಅದು "ಮೂಢನಂಬಿಕೆ "ಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ, ಅದರ ಮೂಲ ತತ್ವ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಸಿಗುವ ಆತ್ಮಶಾಂತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದವರಿಗೆ ಅದು ಭಕ್ತಿಯ "ಮೂಲ ನಂಬಿಕೆ " ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಆಂತರಿಕ ಅನುಭಾವ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧ ಭಕ್ತಿಗೆ ನೆಲೆ ನೀಡುವ ಇಂತಹ ಪವಿತ್ರ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಮೂಢನಂಬಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸುವುದು ಕೇವಲ ಅಜ್ಞಾನ ಅಷ್ಟೇ. ನಿಮ್ಮ ಭಾವನೆ ಮತ್ತು ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಸ್ಪಷ್ಟವೂ, ಸತ್ಯವೂ ಆಗಿದೆ ಎಂದರು.
ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನನು ಜಂಗಮನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಮಾತಾಡಿಸಿ, ಪ್ರಸಾದ ತರಲು ಹೇಳಿದಾಗ, ಮುಗ್ಧ ಸಿದ್ಧರಾಮ ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.ಪ್ರಪಾತದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ''''ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಾನೆ'''' ಎಂಬ ಅಚಲ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಧುಮುಕುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹ ದೃಢ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಭಗವಂತ ಒಲಿಯುತ್ತಾನೆ.
ದೈನಂದಿನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪತಿ-ಪತ್ನಿ, ತಂದೆ-ಮಕ್ಕಳು, ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಬಂಧು- ಬಳಗದಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ನಂಬಿಕೆ ಅಗತ್ಯ. ಹೋಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ, ಬಸ್ ಹತ್ತಿದಾಗ ಚಾಲಕನ ಮೇಲೆ ಇಡುವ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಜೀವನವನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತದೆ. ತಂದೆ-ತಾಯಿಗಳು ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ವೆಚ್ಚ ಮಾಡಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸುವುದು, ''''ಮಕ್ಕಳು ಮುಂದೆ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಕೀರ್ತಿ ತರುತ್ತಾರೆ'''' ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ.
ಮಕ್ಕಳು ನಾವು ಹೇಳಿಕೊಡುವ ಮಾತುಗಳಿಗಿಂತ, ನಾವು ಹೇಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ಗುರುಹಿರಿಯರಿಗೆ ಗೌರವ ಕೊಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಆಚಾರ-ವಿಚಾರಗಳು, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ನಡೆ-ನುಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವರಿಗೂ ಅದರ ಮೇಲೆ ಪೂರ್ಣ ವಿಶ್ವಾಸ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉಪದೇಶ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ನಮ್ಮ ಜೀವನಶೈಲಿ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರೆಡೆಗಿನ ಭಕ್ತಿ-ಗೌರವಗಳೇ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ದಾರಿದೀಪವಾಗುತ್ತವೆ. ಆಸ್ತಿ-ಪಾಸ್ತಿ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದಕ್ಕಿಂತ "ಉತ್ತಮ ಸಂಸ್ಕಾರ " ನೀಡುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಕೊಡುಗೆ. ಅದು ಅವರ ಬದುಕಿನ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ರಕ್ಷಾಕವಚವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ ಎಂದರು.